Burdel czyli dom publiczny

Dom publiczny, potocznie: burdel, zwany dawniej też zamtuzem lub lupanarem – budynek służący jako punkt oferowania usług seksualnych za pieniądze.Zapłata jest pobierana nie za rodzaj seksu lub usługi seksualnej, ale za użytkowanie danego pokoju przez wskazany okres.Mimo, iż burdel znajdziemy wszędzie jednak w większości krajów, ze względu na zakazupowszechniania oraz czerpania dochodów z czyjejś prostytucji, domy publiczne mają oficjalnie status budynków hotelowych z częścią gastronomiczną. Częstokroć wykorzystywane eufemistyczne określenia na burdel to salon masażu, agencja towarzyska. Ich budowlany charakter umiejscawia je rzeczywiście pomiędzy hotelami a budynkami mieszkalnymi. Osobne pokoje, służące także czasem za schronienie dla prostytutek, są zaaranżowane tak, aby zbudować nadający się nastrój. Są ciasne, posiadają użyteczne łóżko, okna są zasłonięte czerwonymi storami, jest także odrębna łazienka.W zależności od regionalnego zwyczaju prostytutki spotykają facetów przed domem, w wyjątkowym oknie wystawowym w kondygnacji parteru, zlokalizowanym tam barze lub także odwiedzane są bezpośrednio w swych pokojach.W niektórych krajach zachodniej Europy (Holandia, Dania, Niemcy, Francja), w głównej mierze w miastach portowych domy publiczne stanowią zazwyczaj zwarte zespoły dzielnic erotycznych nazywanych ,dzielnicami czerwonych latarni” (jak to niektórzy mówią: burdel na burdelu) wespół z sex shopami, kinami, kabaretami itp., tolerowane przez władze komunalne. W Niemczech od 2002 budowanie budynków z przeznaczeniem na domy publiczne jest w pełni legalne, w Holandii natomiast silnie skomplikowane przez rygorystyczne przepisy urbanistyczne.W wiekach Oświecenia zamtuzy tytułowane eufemistycznie domami schadzek, stawały się po wielokroć ośrodkami bujnego życia towarzyskiego szlachty.